اطلاعات جنگی
12 sectionsجنگ بوسنی (۱۹۹۲-۱۹۹۵) یک درگیری مسلحانه بینالمللی بود که پس از تجزیه یوگسلاوی در بوسنی و هرزگوین رخ داد. پس از همهپرسی استقلال در ۲۹ فوریه تا ۱ مارس ۱۹۹۲ که توسط اکثر صربهای بوسنی تحریم شد، بوسنی در ۳ مارس ۱۹۹۲ استقلال خود را اعلام کرد.
جنگ از ۶ آوریل ۱۹۹۲ به طور جدی آغاز شد، زمانی که نیروهای صرب بوسنی با حمایت ارتش خلق یوگسلاوی و شبهنظامیان صرب به رهبری اسلوبودان میلوشویچ، حملات هماهنگی را برای تصرف قلمرو و اخراج جوامع غیرصرب آغاز کردند.
ویژگیهای اصلی درگیری:
- نبردهای تلخ شهری و خندقی
- گلولهباران بیرویه شهرها، به ویژه سارایوو
- کارزارهای سیستماتیک پاکسازی قومی
- تجاوز دستهجمعی به عنوان ابزار جنگ (۲۰,۰۰۰ تا ۵۰,۰۰۰ زن تحت تأثیر قرار گرفتند)
- تخریب اماکن فرهنگی و مذهبی
محاصره سارایوو نزدیک به ۴۳ ماه به طول انجامید — طولانیترین محاصره یک پایتخت در تاریخ مدرن اروپا — که حدود ۱۱,۰۰۰ نفر از جمله بیش از ۱,۰۰۰ کودک را به کام مرگ کشاند.
نسلکشی سربرنیتسا در ژوئیه ۱۹۹۵ شاهد اعدام بیش از ۸,۰۰۰ مرد و پسر بوسنیایی توسط نیروهای صرب بوسنی به فرماندهی ژنرال راتکو ملاودیچ بود. دیوان بینالمللی دادگستری و دادگاه کیفری بینالمللی یوگسلاوی سابق بعداً این اقدام را نسلکشی اعلام کردند.
طبق "کتاب مردگان بوسنی" مرکز تحقیقات و مستندسازی سارایوو (۲۰۱۳)، ۹۷,۲۰۷ نام تأیید شده ثبت شده است و تخمینها حاکی از حدود ۱۰۰,۰۰۰ کشته کلی است. بیش از ۲.۲ میلیون نفر — بیش از نیمه جمعیت قبل از جنگ — آواره شدند.
این جنگ با توافقنامه صلح دیتون پایان یافت که در دیتون، اوهایو مذاکره و در پاریس در ۱۴ دسامبر ۱۹۹۵ امضا شد. این توافقنامه بوسنی را به عنوان یک کشور واحد تقسیم شده به دو نهاد حفظ کرد: فدراسیون بوسنی و هرزگوین و جمهوری صربسکا.
دادگاه کیفری بینالمللی یوگسلاوی سابق (ICTY) چندین شخصیت کلیدی را به دلیل جنایات جنگی، جنایت علیه بشریت و نسلکشی محکوم کرد، از جمله راتکو ملاودیچ و رادوان کاراجیچ.
